| تبليغات | X |
باد سوزاني كه مي وزيد ، خاك و شن داغ را مخلوط مي كرد و بصورت مسافران مي پاشيد . آفتاب مي سوزاند ومي گداخت. آهنگ يكنواخت زنگ هاي آهنين و برنجي شنيده مي شد كه گا م هاي شتران با آن ها مرتب شده بود . گردن شترها لنگر برمي داشت، از پوزة اخم آلود و لوچة آويزان آن ها پيدا بود كه از سرنوشت خودشان ناراضي هستند.
كارون خيلي آهسته در ميان گرد و غبار از ميان راه خاك آلود خاكستري رنگ مي گذشت و دور مي شد.
چشم انداز اطراف بيابان خاكستري رنگ و شن زار بي آب و علف بود كه تا چشم كار مي كرد، روي هم
موج مي زد و بعضي جاها به شكل پشته هاي كوچك دو طرف جاده ممتد مي شد. فرسنگ ها مي گذشت بدون اينكه يك درخت خرما اين منظره را تغييير بدهد، هر جا در چاله اي يك مشت آب گنديده بود ، دور آن خانواد ه اي تشكيل شده بود . هوا مي سوزاند ، نفس آدم پس ميرفت ، مثل اينكه وارد دالان جهنم شده باشند.
سي و شش روز بود كه كاروان راه مي پيمود، دهن ها همه خشك، تن ها رنجور، جيب ها تهي، پول
مسافران مانند برف جلو تابش آفتاب عربستان بخار مي شد.
داریوش بزرگ