امروز خواستم آینه باشم ،                                                              

تا ازدحام و تکرار زندگی در من تبدیل به سایه شود،          

و نگاهم تا عمق آسمان برود،             

آفتاب را حمایت کنم،                                                                   

مهتاب را تکرار کنم،                                                                

سکوتت را ویران کنم،                                                

و غرورم را جبران کنم،                                

انعکاسی از آسمان شب شدم  و باغچه را پر از ستاره کردم،                    

پاییز تصویرش را در من دید و دلهرۀ گل های باغچه را باور کرد،                

" سپید مشکی من  "                                                                    

 دست های مرا از میان آینه بگیر،                                                      

دلهرۀ شکستن مرا باور کن.

نگفتمت مرو آنجا كه آشنات منم
در اين سراب فنا چشمه حيات منم
وگر به خشم روي صد هزار سال
ز من به عاقبت به من آيي كه منتهات منم
نگفتمت كه به نقش جهان مشو رازي
كه نقش بند سرا پرده رضات منم
نگفتمت كه منم بحرو تو يكي ماهي
مرو به خشك كه درياي با صفات منم
نگفتمت كه چو مرغان به سوي دام مرو
بيا كه قوت پروازه پرو پات منم
نگفتمت كه تو را ره زنند و سرد كنند
كه آتش و تپش و گرمي هوات منم
نگفتمت كه صفت‌هاي زشت بر تو نهند
كه گم كني كه سر چشمه صفات منم
نگفتمت كه نگو كار بنده از چه جهت نظام گيرد
خلاق بي‌جهات منم
اگرچه راه دلي دانگ كه راه خانه كجاست
وگر خدا صفتي دانگ كدخدات منم
                                                                                    (مولانا)

So good to so bad
Went from so good … to so bad … so soon
So good to so bad so soon
But nobody told me so I never knew
It goes from so good to so bad so soon
It went from sunshine… to shadows… to rain
It went from passion… to plea sure… to pain
From singing sweet love song to cry in the blues
So good… to so bad… so soon
Started with words like forever
And went from always to sometimes to never
From give me some living… to give me some room
So good… to so bad… so soon
It went from so good… to so bad… so soon
If nobody's told you it's time that you know
It goes from so good… so bad… so soon
So good… to so bad… so soon

از خيلي خوب به خيلي بد
خيلي خوب... خيلي زود تبديل شد به خيلي بد... خيلي زود
هيچ كس چيزي به من نگفت و به همين دليل هيچ وقت سر در نياوردم
كه خيلي خوب چقدر زود تبديل شد به خيلي بد
آفتاب... تبديل شد به لذت، به درد
ترنم ترانه‌هاي دل‌انگيز عاشقانه جايش را داد به سر دادن سرودهاي غم‌انگيز خيلي زود
تا ابد شروع شد
و ابد شروع شد
و ابد تبديل شد به گاهي، به هيچ وقت
و مرا دوست داشته باش تبديل شد به جايي هم (در قلبت) براي من در نظر بگير خيلي زود
خيلي خوب... زودتر از آن كه فكر مي‌كرديم تبديل شد به خيلي بد خيلي زود
اگر هيچ كس به تو نگفته باشد، حالا ديگر بايد بداني
كه خيلي خوب، خيلي زود تبديل مي‌شود به خيلي بد، خيلي زود

امشب کلمات در خلوت دل من مستند،

چه بی شرمانه می خندند و می رقصند،

و از شراب افکار من می نوشند،

و چه بی پروا لب های بسته و تشنۀ مرا با جامی از بوسه گشودند،

تا نگاه مشتاقم را با لبخندی بی تاب ،رسوا کنند،

و من در مستی اغوا شدم و به مهر سوگند خوردم،

باور رویاهای من رنگ  دست های پاییز شد،

مثل ابر خاکستری شدم،

مثل باران جاری شدم،

مثل پاییز عاشق شدم.

آن مرد قهوه را در فنجان ريخت

آن مرد شير را در فنجان ريخت

آن مرد شكر را در شير و قهوه آميخت

و با قاشقي كوچك آن را هم زد

آن مرد شير و قهو هاش را نوشيد

و فنجان را سر جايش گذاشت

بدون اينكه با من حرفي بزند

آن مرد يك سيگار روشن كرد

آن مرد با دود سيگارش حلقه هايي ساخت

آن مرد خاكستر سيگارش را در جا سيگاري ريخت

بدون اينكه با من حرفي بزند

بدون اينكه به من نگاهي بكند

آن مرد از جايش بلند شد

كلاهش بر سرش گذاشت

آن مرد باران ياش را پوشيد

چون باران مي باريد

آن مرد آنجا را زير باران ترك كرد

بدون اينكه به من نگاهي بكند

بدون اينكه با من حرفي بزند

و من سرم را روي دستم گذاشتم و گريه كردم

باد سوزاني كه مي وزيد ، خاك و شن داغ را مخلوط مي كرد و بصورت مسافران مي پاشيد . آفتاب مي سوزاند ومي گداخت. آهنگ يكنواخت زنگ هاي آهنين و برنجي شنيده مي شد كه گا م هاي شتران با آن ها مرتب شده بود . گردن شترها لنگر برمي داشت، از پوزة اخم آلود و لوچة آويزان آن ها پيدا بود كه از سرنوشت خودشان ناراضي هستند.
كارون خيلي آهسته در ميان گرد و غبار از ميان راه خاك آلود خاكستري رنگ مي گذشت و دور مي شد.
چشم انداز اطراف بيابان خاكستري رنگ و شن زار بي آب و علف بود كه تا چشم كار مي كرد، روي هم
موج مي زد و بعضي جاها به شكل پشته هاي كوچك دو طرف جاده ممتد مي شد. فرسنگ ها مي گذشت بدون اينكه يك درخت خرما اين منظره را تغييير بدهد، هر جا در چاله اي يك مشت آب گنديده بود ، دور آن خانواد ه اي تشكيل شده بود . هوا مي سوزاند ، نفس آدم پس ميرفت ، مثل اينكه وارد دالان جهنم شده باشند.
سي و شش روز بود كه كاروان راه مي پيمود، دهن ها همه خشك، تن ها رنجور، جيب ها تهي، پول
مسافران مانند برف جلو تابش آفتاب عربستان بخار مي شد.

چند ساله هستي؟                                                                                                                  مخملباف:۵/۱۴ ساله.
از چند سالگي به مدرسه نرفتي؟
حنا: از 8 سالگي، بعد ازكلاس دوم دبستان.
چرا مدرسه نرفتي؟
حنا: در آن زمان دو سه ماهي بود كه در خانه ما يك مدرسة هنري راه افتاده بود . كلاس هاي آن مدرسه برايم جذاب تر بود . در مدرسه معلم ما دربارة اين كه بايد مواظب باشيم روسري ماعقب نرود تا خدا ما را به جهنم نبرد صحبت مي كرد. اما در خانة ما دربارة نقاشي، عكاسي، سينماو داستان وشعر صحبت مي كردند.
 آيا پدرت به راحتي قبول كرد كه تو به مدرسه نروي يا به سختي قبول كرد؟
حنا: يك شرط گذاشت بعد قبول كرد.
 چه شرطي؟
حنا: اين كه من آزادم هر كاري دلم مي خواهد انجام دهم، اما آن كار بايستي حداقل يك ماه،روزي 8ساعت تكرار شود . مثلاً اگر من دلم مي خواست دوچرخه سواري كنم بايستي حداقل يك ماه، روزي 8 ساعت اين كار را مي كردم. براي همين بعد از يك ماه مي توانستم به راحتي روزي پنجاه كيلومتر دوچرخه سواري كنم و من عادت كردم كه با وقت گذاشتن 30 روز ضربدر8 ساعت از هر علاقه اي كه دارم به يك تخصص برسم.